Aftersun (2022)

Jedenastoletnia Sophie spędza wakacje z ojcem Calumem w tureckim kurorcie. Na co dzień mieszkają osobno, dlatego kilka wspólnych dni ma dla obojga szczególne znaczenie. Pływają w basenie, grają na automatach, jeżdżą na wycieczki, robią zdjęcia i nagrywają fragmenty pobytu niewielką kamerą. Calum jest młodym ojcem, niewiele starszym od części dorosłych turystów spotykanych przez córkę, i stara się stworzyć jej beztroski wyjazd mimo ograniczonego budżetu. Sophie powoli wchodzi jednak w okres, w którym zaczyna obserwować starszych nastolatków, relacje między dorosłymi i własne zmieniające się emocje. Jednocześnie dostrzega u ojca zachowania, których nie umie jeszcze nazwać. Chwile energii i żartów sąsiadują z jego wycofaniem, urazami, kłopotami finansowymi oraz momentami, gdy zostaje sam i nie potrafi utrzymać wakacyjnej maski. Dwadzieścia lat później dorosła Sophie wraca pamięcią do tego wyjazdu, korzystając między innymi z zachowanych nagrań. Próbuje zrozumieć człowieka, którego jako dziecko znała przede wszystkim jako tatę, nie mając dostępu do całej reszty jego życia. Z pozornie zwyczajnych obrazów wakacji układa więc własną wersję wspomnienia, w której znaczenia nabierają drobne gesty, przemilczenia i sceny kiedyś uznane za nieważne. Wakacyjna codzienność nie daje prostych odpowiedzi, dlatego dorosła córka musi czytać dawne obrazy inaczej, niż oglądała je jako dziecko: zwracając uwagę również na to, co zostało poza kadrem.