Głosy kobiet (2022)

W odizolowanej wspólnocie religijnej grupa kobiet dowiaduje się, że przemoc, której wiele z nich doświadczało nocami, nie była ani karą boską, ani wytworem wyobraźni. Gdy część sprawców zostaje zatrzymana, mężczyźni opuszczają kolonię, aby zebrać pieniądze na ich uwolnienie. Kobietom pozostaje krótki czas na podjęcie decyzji, która może zaważyć na przyszłości całych rodzin. Rozważają trzy możliwości: zostać i niczego nie zmieniać, zostać i podjąć walkę albo odejść w nieznane. Przedstawicielki kilku rodzin spotykają się w stodole, gdzie próbują ustalić wspólne stanowisko. Ona szuka rozwiązania pozwalającego ocalić wiarę bez zgody na dalszą krzywdę, Salome reaguje gniewem i chce przede wszystkim chronić dzieci, natomiast Mariche nie wierzy, że poza kolonią czeka je bezpieczne życie. Ponieważ większość uczestniczek nie umie pisać, przebieg rozmowy zapisuje August, nauczyciel związany ze wspólnotą od dzieciństwa. Dyskusja szybko wychodzi poza prosty wybór między pozostaniem a ucieczką. Pojawiają się pytania o przebaczenie, odpowiedzialność, wychowanie chłopców i możliwość budowania zasad bez przemocy. Każda decyzja oznacza stratę czegoś znajomego, a czas na jej podjęcie kończy się wraz z powrotem mężczyzn. Do rozmowy wracają doświadczenia kilku pokoleń, a wspólnota, która przez lata narzucała kobietom posłuszeństwo, staje się przedmiotem ich własnej oceny. Każda z uczestniczek inaczej rozumie wiarę, bezpieczeństwo i obowiązek wobec najbliższych.