Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży (2023)

Osiemnastoletni Coriolanus Snow zna Kapitol od strony, której jego koledzy z Akademii nie widzą. Nazwisko dawnej, wpływowej rodziny wciąż otwiera drzwi, lecz za elegancką fasadą kryją się powojenne ubóstwo i lęk przed utratą pozycji. Szansą na zmianę sytuacji ma być udział w programie mentorów podczas dziesiątej edycji igrzysk. Coriolanus liczy na prestiżową nagrodę, dlatego przydzielenie mu Lucy Gray Baird, trybutki z biednego Dystryktu 12, początkowo odbiera jako cios w swoje ambicje. Dziewczyna prędko udowadnia, że jest kimś więcej niż anonimową uczestniczką. Jej talent sceniczny, bezpośredniość i umiejętność przyciągania uwagi widzów sprawiają, że młody mentor dostrzega możliwość odwrócenia sytuacji na swoją korzyść. Zaczyna pomagać Lucy Gray przygotować się do brutalnej rywalizacji, jednocześnie ucząc się mechanizmów, dzięki którym widowisko może stać się narzędziem politycznej kontroli. Nad wszystkim czuwa doktor Volumnia Gaul, zainteresowana nie tyle losem uczestników, ile naturą przemocy i sposobami podporządkowania społeczeństwa. Relacja między Coriolanusem a Lucy Gray stopniowo wykracza poza chłodny układ mentora i podopiecznej. Każda decyzja stawia jednak chłopaka między uczuciami, lojalnością wobec rodziny a pragnieniem awansu w systemie, który nagradza ludzi gotowych przekraczać kolejne granice. W Kapitolu każdy jego gest jest obserwowany, a sukces podopiecznej może równie łatwo otworzyć mu drogę do kariery, jak sprowadzić podejrzenia.