Ja, Daniel Blake (2016)

Zawał serca wywraca życie Daniela Blake’a do góry nogami. Pięćdziesięciodziewięcioletni stolarz z Newcastle przez większość dorosłego życia pracował własnymi rękami i nigdy nie potrzebował pomocy systemu opieki społecznej. Lekarze nie pozwalają mu wrócić do pracy, jednak urzędowa ocena zdolności zawodowej uznaje go za osobę gotową do zatrudnienia. Daniel zostaje więc zmuszony do ubiegania się o świadczenie dla bezrobotnych, choć jednocześnie ma zakaz podejmowania wysiłku. Szybko trafia w gąszcz formularzy, infolinii, obowiązkowych spotkań i procedur przeniesionych do internetu, z którym niemal nie miał wcześniej do czynienia. Podczas jednej z wizyt w urzędzie poznaje Katie, samotną matkę dwojga dzieci. Kobieta została przeniesiona z Londynu do Newcastle i próbuje utrzymać rodzinę przy bardzo ograniczonych środkach. Daniel pomaga jej w drobnych naprawach i opiece nad dziećmi, a Katie staje się jedną z niewielu osób rozumiejących jego sytuację. Oboje próbują spełniać kolejne wymagania instytucji, lecz nawet niewielkie pomyłki mogą oznaczać utratę pieniędzy potrzebnych na podstawowe wydatki. Dla Daniela szczególnie absurdalne okazuje się udowadnianie, że aktywnie szuka pracy, której ze względów zdrowotnych nie powinien wykonywać. Walka o należne wsparcie stopniowo staje się walką o zachowanie samodzielności i godności.