Kobiety i XX wiek (2016)

Santa Barbara, rok 1979. Dorothea Fields samotnie wychowuje piętnastoletniego Jamiego i coraz częściej zastanawia się, czy potrafi przygotować syna do dorosłości w świecie zmieniającym się szybciej niż jej własne przyzwyczajenia. Prowadzi duży, stale remontowany dom, w którym oprócz nich mieszkają Abbie Porter, dwudziestokilkuletnia fotografka związana ze sceną punkową, oraz William zajmujący się pracami budowlanymi. Stałym gościem jest także Julie, siedemnastoletnia przyjaciółka Jamiego, z którą chłopaka łączy relacja znacznie bardziej skomplikowana niż zwykła znajomość. Gdy Dorothea uznaje, że nie jest w stanie sama odpowiedzieć na wszystkie pytania syna, prosi Abbie i Julie, by pomogły mu zrozumieć kobiety, związki oraz dorosłość. Każda z nich podchodzi do zadania inaczej. Abbie otwiera przed Jamiem świat muzyki, idei i rozmów, których nie prowadziłby z matką, a Julie pozostaje dla niego osobą jednocześnie bardzo bliską i emocjonalnie niedostępną. Dorothea obserwuje te wpływy z mieszaniną ciekawości i niepokoju, próbując nie stracić kontaktu z synem. Codzienne rozmowy, kłótnie, wypady po mieście i domowe spotkania odsłaniają różnice pokoleniowe, ale też potrzeby ludzi znajdujących się na różnych etapach życia. Wspólny dach sprawia, że żadna z tych relacji nie pozostaje długo prywatna. Dorothea próbuje słuchać młodszych od siebie kobiet, choć nie zawsze zgadza się z tym, czego uczą Jamiego.