Kopnęłabym cię, gdybym mogła (2025)

Linda ma coraz mniej przestrzeni na cokolwiek poza rozwiązywaniem kolejnych kryzysów. Jej córka cierpi na tajemniczą chorobę wymagającą stałej opieki i specjalnego sposobu żywienia, mąż przebywa poza domem, a praca psychoterapeutki wcale nie daje okazji do odpoczynku od cudzych problemów. Sytuacja staje się jeszcze bardziej absurdalna, gdy w mieszkaniu zawala się fragment sufitu. Matka z dzieckiem przenoszą się do motelu i czekają na naprawę, która zamiast szybko przywrócić normalność, staje się następnym źródłem komplikacji. Linda prowadzi sesje z pacjentami, załatwia sprawy medyczne córki i próbuje odnaleźć osobę, która zniknęła w okolicznościach budzących jej niepokój. Jednocześnie sama regularnie spotyka się z terapeutą, lecz ich relacja robi się coraz bardziej napięta. Każde pytanie o jej zachowanie odbiera jak ocenę, a kolejne obowiązki wzmacniają poczucie, że wszyscy czegoś od niej oczekują, choć nikt naprawdę nie pomaga. Izolacja w motelowym pokoju i niepewność związana ze zdrowiem dziecka stopniowo rozchwiewają codzienną rutynę. Linda próbuje utrzymać kontrolę nad pracą, macierzyństwem i własnymi reakcjami, podczas gdy drobne problemy nieustannie łączą się w sytuacje, z których nie ma prostego wyjścia. Nawet zwykłe rozmowy z lekarzami, administracją motelu czy wykonawcą remontu zaczynają brzmieć jak kolejne zadania wymagające od niej energii, której już nie ma.