La grazia (2025)

Ostatnie miesiące prezydenckiej kadencji Mariano De Santisa mijają pod znakiem decyzji, których nie można sprowadzić do prostego „tak” lub „nie”. Cieszący się opinią człowieka zasad i wybitnego prawnika włoski prezydent przygotowuje się do odejścia z urzędu, lecz na jego biurku pozostają sprawy mogące zdefiniować całe polityczne dziedzictwo. Pierwsza dotyczy ustawy legalizującej eutanazję. Dwie kolejne to prośby o ułaskawienie osób skazanych za zabójstwo swoich partnerów, przy czym okoliczności obu zbrodni zmuszają do zastanowienia się nad granicami winy, współczucia i prawa. Mariano nie chce podejmować decyzji pod presją, co irytuje jego córkę Doroteę, prawniczkę pomagającą mu w obowiązkach głowy państwa. Wątpliwości zawodowe splatają się z życiem prywatnym. Prezydent od lat pozostaje wdowcem, nadal wraca pamięcią do zmarłej żony i nie potrafi uwolnić się od pytania, czy przed laty go zdradziła. Poszukiwanie odpowiedzi staje się dla niego równie absorbujące jak państwowe dokumenty. Człowiek przyzwyczajony do analizowania przepisów odkrywa, że najtrudniejsze rozstrzygnięcia dotyczą spraw, których nie sposób zamknąć w kodeksie, a kończąca się kadencja pozostawia coraz mniej czasu na odkładanie ich na później. Im bardziej zbliża się dzień przekazania urzędu następcy, tym wyraźniej widać, że zwłoka sama w sobie również jest wyborem. Rozmowy z Doroteą i ludźmi z najbliższego otoczenia zmuszają go do oddzielenia odpowiedzialności publicznej od osobistego lęku przed popełnieniem nieodwracalnego błędu.