Romería (2025)

Osiemnastoletnia Marina przyjeżdża do Vigo z bardzo konkretnym powodem: potrzebuje podpisu biologicznych dziadków, by dokończyć formalności związane ze stypendium na studia filmowe. Wizyta szybko przestaje być jednak zwykłą sprawą urzędową. Dziewczyna została adoptowana jako dziecko, a oboje jej rodzice zmarli, dlatego o własnym pochodzeniu zna przede wszystkim strzępy cudzych opowieści. Po raz pierwszy spotyka krewnych ze strony ojca i próbuje odnaleźć się wśród cioć, wujków oraz kuzynów, którzy pamiętają wydarzenia, o których w jej domu niemal się nie mówiło. Pomaga jej dziennik matki, ale zapisane w nim szczegóły nie zawsze zgadzają się z wersjami powtarzanymi przez rodzinę. Marina odwiedza miejsca związane z młodością rodziców, słucha sprzecznych wspomnień i stopniowo odkrywa historię naznaczoną uzależnieniem, chorobą, wstydem oraz milczeniem. Szczególna więź z jednym z kuzynów ułatwia jej wejście w obce dotąd środowisko. Z każdym dniem coraz mniej chodzi o jeden potrzebny podpis, a coraz bardziej o odpowiedź na pytanie, kim byli ludzie, których prawie nie pamięta, i jak ich wybory wpłynęły na jej własne życie. Im więcej Marina słyszy, tym wyraźniej dostrzega, że pamięć każdego z krewnych jest selektywna i obciążona dawnymi emocjami. Nie szuka więc jednej wygodnej wersji wydarzeń, lecz próbuje złożyć własny obraz rodziców z niepełnych, często sprzecznych fragmentów.