Wiadomości dla Isabelle (2026)

Po śmierci starszej siostry młoda kobieta nie potrafi zrezygnować z nawyku, który przez lata pomagał jej porządkować codzienność. Nadal nagrywa długie, szczere wiadomości głosowe kierowane do Isabelle, opowiadając o randkach, pracy, rodzinnych nieporozumieniach i drobnych katastrofach, o których kiedyś rozmawiałyby bez zastanowienia. Telefon stał się prywatnym miejscem żałoby: można do niego powiedzieć wszystko, nie oczekując odpowiedzi. Zmiana numeru sprawia jednak, że kolejne nagrania trafiają do zupełnie obcej osoby. Mężczyzna po drugiej stronie początkowo nie wie, kim jest nadawczyni ani dlaczego regularnie dzieli się z nim najbardziej osobistymi szczegółami życia. Z czasem zaczyna czekać na następne wiadomości, składając z nich obraz kobiety, której nigdy nie spotkał. Jej poczucie humoru, bezpośredniość i sposób mówienia o zmarłej siostrze budzą w nim coraz silniejszą ciekawość. Ona tymczasem nie ma pojęcia, że jej monologi mają słuchacza. Przypadkowy błąd telekomunikacyjny tworzy więc relację całkowicie jednostronną, ale coraz trudniejszą do zignorowania. Gdy pojawia się możliwość spotkania w prawdziwym świecie, anonimowy odbiorca musi zdecydować, czy ujawnić, w jaki sposób poznał najbardziej intymne fragmenty życia nieznajomej, zanim uczucie zbudowane z cudzych zwierzeń stanie się kolejnym źródłem straty. Każde następne nagranie zwiększa też jego przewagę wiedzy nad osobą, która wciąż uważa, że mówi wyłącznie do zmarłej siostry.