Zgiń, kochanie (2025)

Grace i Jackson przeprowadzają się do położonego na odludziu domu, wierząc, że spokojniejsze miejsce pozwoli im rozpocząć wspólne życie z dala od miejskiego zgiełku. Niedługo później rodzi się ich pierwsze dziecko. Zmiana, która miała przynieść poczucie bliskości i nowy początek, szybko odsłania jednak różnicę między oczekiwaniami a codziennością. Jackson często znika poza domem, podczas gdy Grace spędza długie godziny sama z niemowlęciem. Izolacja zaczyna działać na nią coraz mocniej. Kobieta doświadcza gwałtownych zmian nastroju, napadów lęku, agresji oraz intensywnego pożądania, którego nie potrafi pogodzić z nową rolą i rytmem życia podporządkowanym dziecku. Jej relacja z partnerem staje się coraz bardziej napięta, bo Jackson nie rozumie skali tego, co dzieje się z Grace, a próby powrotu do wcześniejszej bliskości nie rozwiązują narastającego kryzysu. Granica między tym, co wydarza się naprawdę, a obrazami pojawiającymi się w umyśle bohaterki zaczyna się zacierać. Otaczająca dom dzika przestrzeń staje się jednocześnie miejscem ucieczki i odbiciem jej stanu. Grace próbuje odzyskać poczucie własnej tożsamości, kiedy macierzyństwo, małżeństwo i samotność wyrywają ją z życia, które rozpoznawała jako swoje. Rodzina Jacksona znajduje się blisko, lecz nawet obecność innych ludzi nie usuwa poczucia, że Grace została sama z doświadczeniem, którego nikt nie potrafi nazwać za nią.