127 Godzin (2010)

Aron Ralston rusza samotnie w skaliste tereny Utah, traktując weekendową wyprawę jak kolejną okazję do sprawdzenia własnej kondycji i doświadczenia. Nie informuje jednak nikogo, dokąd dokładnie jedzie. Podczas zejścia do wąskiego kanionu Blue John obluzowany głaz spada w szczelinę i przygniata jego prawą rękę do ściany. Mężczyzna zostaje uwięziony daleko od uczęszczanych szlaków, z niewielkim zapasem wody, odrobiną jedzenia i sprzętem, który nie wystarcza do prostego rozkruszenia skały. Początkowo działa metodycznie: próbuje przesunąć kamień, konstruuje prowizoryczne systemy lin i oszczędza siły. Z każdą kolejną godziną coraz wyraźniej dociera do niego, że pomoc może w ogóle nie nadejść. Samotność uruchamia wspomnienia o rodzinie, dawnych związkach i ludziach, których często trzymał na dystans, a kamera zabrana na wyprawę staje się dla niego rodzajem dziennika. Odwodnienie, zmiany temperatury i narastające wyczerpanie stopniowo ograniczają dostępne możliwości. Nie może też liczyć na przypadkowych turystów: miejsce jest odizolowane, a wcześniejsza decyzja o samotnej podróży odbiera ratownikom najważniejszą wskazówkę, gdzie rozpocząć poszukiwania. Walka o przetrwanie sprowadza się w końcu do pytania, jak daleko człowiek jest gotów się posunąć, kiedy jedyną szansę daje decyzja, której wcześniej nie brałby pod uwagę.