Dźwięk śmierci (2026)

Chrys Willet trafia do nowej szkoły w cieniu niedawnej tragedii, która wciąż ciąży nad uczniami i nauczycielami. Przypadek prowadzi ją do starego, wykonanego w kształcie czaszki azteckiego gwizdka, przedmiotu wyglądającego bardziej jak makabryczna pamiątka niż coś naprawdę niebezpiecznego. Kiedy ktoś w niego dmucha, dźwięk nie kończy się wraz z wybrzmieniem ostatniej nuty. Osoba, która użyła artefaktu, zaczyna doświadczać przerażających wizji własnej śmierci, a zapowiedzi nie pozostają jedynie halucynacjami. Chrys i jej znajomi szybko łączą kolejne wypadki z przedmiotem, którego wcześniej nikt nie traktował poważnie. Problem polega na tym, że nie wystarczy po prostu przestać go używać. Każda aktywacja uruchamia następne zdarzenia, a grupa nie wie, według jakich zasad działa przekleństwo ani czy można je cofnąć. Uczniowie zaczynają szukać informacji o pochodzeniu gwizdka, dawnych rytuałach i osobach, które miały z nim kontakt wcześniej. Im więcej odkrywają, tym mniej czasu pozostaje tym, którzy usłyszeli jego głos. Strach dodatkowo podsyca świadomość, że wizja nie pokazuje przypadkowego zagrożenia, lecz konkretny sposób śmierci. Chrys musi więc ustalić, czy wiedza o przyszłym losie daje szansę na jego zmianę, czy jedynie prowadzi ofiary dokładnie tam, gdzie miały trafić.