Kod 3 (2025)

Randy ma dość karetek, nocnych wezwań i pracy, w której od człowieka oczekuje się bezbłędnych decyzji mimo chronicznego zmęczenia. Po latach jako ratownik medyczny jest wypalony i zamierza odejść do spokojniejszego zajęcia. Zanim zamknie ten etap, musi jeszcze przepracować ostatnią dwudziestoczterogodzinną zmianę razem ze swoim partnerem Mike'em. Przełożona dorzuca im dodatkowe zadanie: mają szkolić Jessicę, ambitną, lecz niedoświadczoną kandydatkę, która dopiero poznaje realia pracy w ambulansie. Od pierwszych godzin dyżuru zespół jeździ od jednego wezwania do następnego. Trafiają do pacjentów wymagających natychmiastowej pomocy, ludzi zagubionych w systemie opieki zdrowotnej i sytuacji, w których medycyna miesza się z absurdem codzienności. Randy próbuje zachować dystans, bo wie, że za chwilę nie będzie to już jego problem, ale Jessica zadaje pytania i reaguje z zaangażowaniem, które przypomina mu własne początki. Mike z kolei zna jego frustrację lepiej niż ktokolwiek. W miarę upływu kolejnych godzin zmęczenie rośnie, decyzje stają się trudniejsze, a pożegnalny dyżur zmusza Randy'ego do ponownego spojrzenia na zawód, który jednocześnie go wyczerpał i przez lata określał jego życie. Każde wezwanie przynosi inny rodzaj presji: od nagłych urazów po przypadki, w których ratownicy mogą jedynie łagodzić skutki zaniedbań trwających od lat. Dla Jessiki ten dyżur jest lekcją bez podręcznika, dla Randy'ego zaś nieoczekiwanym rozliczeniem z decyzją o odejściu.