Sztuka pięknego życia (2024)

Przypadek zderza ze sobą Almut i Tobiasa w sposób, którego nie sposób było przewidzieć. Ona jest ambitną szefową kuchni przyzwyczajoną do życia na własnych warunkach, on próbuje uporządkować codzienność po zakończeniu wcześniejszego związku. Niefortunny wypadek samochodowy i wspólna wizyta w szpitalu stają się początkiem relacji rozwijającej się przez kolejne lata. Ich wspólne życie nie układa się w prostą chronologię: poszczególne momenty wracają jak fragmenty pamięci, odsłaniając pierwsze zauroczenie, decyzję o zamieszkaniu razem, spory o przyszłość, narodziny córki Elli oraz zawodowe ambicje Almut. Para szybko przekonuje się, że nawet bardzo bliskie osoby mogą inaczej wyobrażać sobie rodzinę, karierę i tempo podejmowania najpoważniejszych decyzji. Później pojawia się diagnoza, która odbiera im poczucie, że wszystko można odkładać bez końca. Tobias chce chronić rodzinę i zatrzymać jak najwięcej wspólnych chwil, podczas gdy Almut nie zamierza rezygnować z części siebie istniejącej jeszcze przed chorobą. Przygotowania do ważnego zawodowego wyzwania zaczynają konkurować z leczeniem i domową codziennością. Oboje muszą ustalić, jak przeżyć dostępny im czas, zamiast pozwolić, by wyznaczał go wyłącznie strach. Między kolejnymi etapami związku wracają drobne gesty, kłótnie, pojednania i rodzinne rytuały, dzięki którym ich wspólne lata nabierają znaczenia większego niż jedna dramatyczna chwila.