Tańczący z wilkami (1990)

Porucznik John Dunbar, zmęczony wojną secesyjną, prosi o przeniesienie na zachodnią granicę i trafia do odległego Fortu Sedgwick. Na miejscu odkrywa, że placówka jest opuszczona. Mimo braku załogi postanawia zostać, uporządkować fort i czekać na żołnierzy, którzy powinni w końcu przybyć. Samotność przerywają spotkania z wilkiem oraz mieszkańcami pobliskiej osady Lakotów. Pierwsze kontakty są ostrożne i pełne wzajemnej nieufności, ale Dunbar stopniowo poznaje Kopiącego Ptaka, Wiatr we Włosach i innych członków społeczności. Pomaga mu Uniesiona Pięść, biała kobieta wychowana przez Lakotów, która zna oba języki i może pośredniczyć w rozmowach. Z czasem oficer zaczyna uczestniczyć w codziennym życiu osady, uczy się zwyczajów jej mieszkańców i coraz rzadziej patrzy na nich przez stereotypy wyniesione z armii. Wspólne doświadczenia, w tym poszukiwanie stad bizonów oraz zagrożenie ze strony Pawnee, zacieśniają jego więź z nowymi przyjaciółmi. Równocześnie Dunbar wie, że na zachód przesuwa się armia i kolejni osadnicy. Jego lojalność zostaje wystawiona na próbę, gdy życie z Lakotami przestaje być chwilowym epizodem, a staje się wyborem, który może postawić go przeciw ludziom noszącym ten sam mundur co on. Najważniejsza zmiana zachodzi jednak w samym Dunbarze, który przestaje traktować zachodnią placówkę jako samotny posterunek armii i zaczyna widzieć okolicę jako miejsce związane z konkretnymi ludźmi, ich rodzinami oraz sposobem życia.