Tchórz (2026)

Rok 1916 przynosi Pierre’owi pierwsze zetknięcie z belgijskim frontem i rzeczywistością znacznie mniej heroiczną, niż wyobrażał ją sobie przed przyjazdem. Młody żołnierz chce udowodnić swoją wartość, lecz zamiast jasnego podziału na odwagę i lęk szybko poznaje codzienność zbudowaną ze strachu, zmęczenia i oczekiwania na kolejny ostrzał. Za linią walk spotyka Francisa, żołnierza z oddziału zaopatrzeniowego, który próbuje podtrzymywać morale kolegów w zupełnie inny sposób. Zamiast kolejnych przemówień proponuje przygotowanie teatralnej rewii, dającej ludziom choć kilka chwil oddechu od wojny. Pierre wchodzi w świat prób, kostiumów i występów, gdzie możliwe staje się zachowanie resztek normalności w miejscu podporządkowanym przemocy. Dla uczestników przedstawienia scena daje możliwość na chwilę zmienić rolę narzuconą im przez mundur i rozkazy. Próby odbywają się jednak niedaleko linii walk, dlatego każdy występ pozostaje zależny od sytuacji militarnej. Zbliżenie Pierre’a i Francisa rozwija się w cieniu frontu, który nie pozwala zapomnieć, że kolejny rozkaz może w każdej chwili przerwać ich plany. Wspólna praca nad rewią wzmacnia więzi między żołnierzami, ale dla Pierre’a ma jeszcze jedno znaczenie. Zmusza go do zweryfikowania wcześniejszych wyobrażeń o męstwie oraz do odpowiedzi na pytanie, czy odwaga zawsze musi oznaczać gotowość do walki z bronią w ręku.