9 kompania (2005)

Pobór do armii dla grupy młodych chłopaków z Krasnojarska oznacza nagłe zerwanie z dotychczasowym życiem. Zanim trafią na front wojny radziecko-afgańskiej, czeka ich bezwzględne szkolenie w Uzbekistanie, podczas którego sierżant Dygalo stara się wykorzenić z rekrutów wszystko, co mogłoby przeszkodzić im w przetrwaniu. Wspólne ćwiczenia, kary i pierwsze konflikty stopniowo zamieniają przypadkową grupę w zespół, którego członkowie uczą się polegać na sobie. Po kilku miesiącach żołnierze zostają przerzuceni do Afganistanu. Rzeczywistość szybko okazuje się znacznie bardziej chaotyczna niż poligon: konwoje przemierzają niebezpieczne drogi, przeciwnik wykorzystuje znajomość górskiego terenu, a doświadczeni weterani wiedzą, że nawet rutynowe zadanie może przerodzić się w walkę. Młodzi spadochroniarze dołączają do oddziału stacjonującego w rejonie Chostu i otrzymują rozkaz obrony strategicznego wzgórza, przez które przebiega szlak zaopatrzeniowy. Wraz ze zbliżającą się ofensywą napięcie rośnie, a wcześniejsze wyobrażenia o wojnie ustępują miejsca zmęczeniu, strachowi i konieczności podejmowania decyzji w ułamku sekundy. Losy bohaterów rozwijają się na tle końcowego okresu radzieckiej interwencji w Afganistanie. Szczególnie mocno zmienia ich świadomość zetknięcie z żołnierzami, którzy służą tam od miesięcy i wiedzą, jak niewiele znaczą szkolne schematy wobec górskiej zasadzki. Na miejscu dojrzewają znacznie szybciej, niż zakładali.