The King of Kings (2025)

Charles Dickens próbuje zainteresować londyńską publiczność jednym ze swoich utworów, lecz występ zostaje zakłócony przez pełnego energii syna Waltera, bardziej zafascynowanego rycerzami i królem Arturem niż literackim recitalem ojca. Zamiast karać chłopca, pisarz za namową żony Catherine proponuje mu historię o władcy znacznie innym od bohaterów jego zabaw. Opowieść przenosi Waltera do czasów Jezusa. Dzięki wyobraźni chłopiec nie pozostaje biernym słuchaczem: razem z kotką Willą obserwuje narodziny Jezusa, spotkania z uczniami, cuda, nauczanie oraz narastający konflikt z ludźmi, którzy widzą w nim zagrożenie. Początkowa ciekawość stopniowo zmienia się w silne emocjonalne zaangażowanie. Walter zadaje ojcu pytania o sens wydarzeń, których nie rozumie, szczególnie gdy historia prowadzi ku cierpieniu i śmierci. Dickens musi opowiadać w sposób zrozumiały dla dziecka, nie pomijając przy tym trudnych fragmentów. Rama rodzinna przeplata się z biblijną podróżą, a wyobraźnia Waltera pozwala mu stanąć obok Piotra i pozostałych uczniów, zobaczyć najważniejsze momenty życia Jezusa oraz samodzielnie dojść do znaczenia wiary, poświęcenia i przebaczenia. Opowiadanie ojca obejmuje także momenty, w których dziecko musi skonfrontować obraz niezwykłego nauczyciela z reakcjami tłumu, władz i przeciwników. Walter chce prostych odpowiedzi, ale historia nie daje ich bez wysiłku. Dzięki temu rozmowa z Dickensem staje się równocześnie próbą zrozumienia, dlaczego ktoś gotowy pomagać innym może zostać odrzucony i skazany.