To był zwykły przypadek (2025)

Awaria samochodu zmusza małżeństwo podróżujące z kilkuletnią córką do zatrzymania się przy niewielkim warsztacie. Jeden z mechaników zajmuje się usterką, a drugi, Vahid, obserwuje klienta z rosnącym napięciem. Mężczyzna był wcześniej więźniem politycznym zatrzymanym po antyrządowych protestach i do dziś odczuwa skutki tortur. Nie widział twarzy swojego oprawcy, lecz rozpoznaje charakterystyczny sposób chodzenia człowieka, którego więźniowie nazywali Kuternogą. Przekonany, że przypadek postawił przed nim dawnego prześladowcę, Vahid porywa podejrzanego i postanawia się zemścić. W chwili, gdy ma doprowadzić plan do końca, pojawia się jednak zasadnicza wątpliwość: co jeśli rozpoznał niewłaściwą osobę? Zamiast samodzielnie wydawać wyrok, zaczyna szukać innych byłych więźniów, którzy mogliby potwierdzić tożsamość schwytanego. Kolejni ludzie pamiętają tortury inaczej i mają odmienne zdanie na temat tego, co należałoby zrobić z domniemanym oprawcą. Podróż z uwięzionym mężczyzną zamienia się w spór o pamięć, odpowiedzialność oraz granice odwetu. Vahid musi zdecydować, jak daleko może posunąć się człowiek skrzywdzony przez system, jeśli nie ma pewności, że osoba leżąca przed nim naprawdę jest winna zbrodni, za które chce ją ukarać. Do grupy dołączają osoby, które same noszą ślady więzienia, dlatego każdy nowy świadek wnosi własny gniew, lęk i pamięć człowieka podejrzewanego przez Vahida.