Wąwóz (2025)

Levi i Drasa zostają wysłani do dwóch oddzielnych wież strażniczych stojących po przeciwnych stronach tajnej przepaści. Oboje są świetnie wyszkolonymi strzelcami przyzwyczajonymi do zadań wymagających izolacji i samodyscypliny. Ich rozkazy są proste: obserwować teren, nie dopuścić, by cokolwiek wydostało się z głębi, i nie kontaktować się ze strażnikiem po drugiej stronie. Nikt nie wyjaśnia im dokładnie, czego pilnują ani dlaczego miejsce zostało odcięte od świata. Długie tygodnie samotności sprawiają jednak, że zakaz komunikacji zaczyna tracić znaczenie. Levi i Drasa nawiązują kontakt na odległość, początkowo za pomocą prostych znaków, a później ryzykownych sposobów porozumiewania się. W tym samym czasie z dna dochodzą sygnały sugerujące, że zagrożenie jest znacznie bardziej aktywne, niż wynikało z instrukcji. Gdy jedno z nich znajduje się po niewłaściwej stronie zabezpieczeń, oboje zostają zmuszeni do działania poza procedurami. W głębi czeka środowisko, którego istnienie było ukrywane przez dziesięciolecia. Para musi ustalić, co naprawdę znajduje się pod posterunkami i dlaczego osoby odpowiedzialne za operację bardziej obawiają się ujawnienia sekretu niż utraty kolejnych strażników. Levi i Drasa nie mogą przy tym liczyć na szybkie wsparcie, bo sama placówka została zaprojektowana tak, by odcinać personel od wiedzy o całej operacji. Im więcej odkrywają, tym wyraźniej rozumieją, że ich roczny dyżur miał polegać nie na obserwacji zwykłego zagrożenia, ale na pilnowaniu konsekwencji eksperymentów prowadzonych dawno temu.