Dobrzy nieznajomi (2023)

Adam mieszka samotnie w niemal pustym londyńskim wieżowcu i większą część czasu spędza nad scenariuszem inspirowanym własnym dzieciństwem. Jego codzienny rytm zmienia spotkanie z Harrym, jednym z nielicznych sąsiadów w budynku. Początkowo niezręczna znajomość szybko przeradza się w bliskość, której Adam długo sobie odmawiał. Równolegle coraz częściej wraca myślami do podmiejskiego domu, w którym dorastał. Kiedy odwiedza rodzinne okolice, zastaje tam rodziców wyglądających dokładnie tak, jak w chwili ich śmierci sprzed kilkudziesięciu lat. Dla nich czas jakby się zatrzymał, podczas gdy on zdążył wejść w dorosłość, której nigdy nie mogli zobaczyć. Kolejne spotkania pozwalają mu mówić o sprawach przemilczanych w dzieciństwie, własnej orientacji, samotności i życiu po stracie. Nie potrafi jednak traktować tych wizyt jak zwykłych wspomnień, bo obecność rodziców jest zbyt realna. Relacja z Harrym wymaga od niego zwrócenia się ku teraźniejszości, podczas gdy rodzinny dom przyciąga go w przeciwnym kierunku. Adam próbuje pogodzić potrzebę pożegnania się z tym, czego został pozbawiony, z możliwością stworzenia więzi tu i teraz. Granica między pamięcią, pragnieniem i rzeczywistością staje się przy tym coraz mniej oczywista. Każda kolejna wizyta zmusza go do odpowiedzi na pytanie, ile miejsca przeszłość może zajmować w obecnym życiu.