Ja, kapitan (2023)

Seydou i Moussa dorastają w Dakarze i marzą o muzycznej karierze w Europie. Grają na lokalnych imprezach, odkładają pieniądze i w tajemnicy przed rodzinami przygotowują podróż, która w ich wyobrażeniu ma prowadzić do miejsca pełnego możliwości. Ostrzeżenia dorosłych nie brzmią wystarczająco przekonująco dla nastolatków przekonanych, że najtrudniejsze będzie samo opuszczenie Senegalu. Szybko okazuje się, że droga na północ została zamieniona w rozbudowany system zarabiania na migrantach. Chłopcy muszą płacić kolejnym pośrednikom, zdobywać dokumenty i podporządkowywać się ludziom kontrolującym przejazd przez granice. Przeprawa przez Saharę wystawia ich na głód, wyczerpanie i przemoc, a utrata pieniędzy może oznaczać utknięcie setki kilometrów od domu. W Libii spotykają następnych ludzi wykorzystujących podróżnych, którzy nie mają możliwości zwrócenia się o pomoc do policji ani instytucji państwowych. Seydou coraz częściej musi podejmować decyzje również za innych. Początkowa wyprawa dwóch przyjaciół zmienia się w walkę o dotarcie do wybrzeża Morza Śródziemnego, gdzie czeka ostatni, szczególnie niebezpieczny etap. Marzenie o Europie pozostaje celem, ale po drodze chłopak zdobywa wiedzę i odpowiedzialność, których nie mógł przewidzieć, gdy razem z Moussą liczył oszczędności w rodzinnym Dakarze. Przyjaźń chłopców pozostaje dla nich punktem odniesienia, choć kolejne etapy drogi rozdzielają ich i zmuszają Seydou do radzenia sobie w sytuacjach, w których wcześniej zawsze mógł liczyć na Moussę.