Jak żyć, żeby nie zwariować (2026)

Anka przez lata mogła sądzić, że najtrudniejsze życiowe zakręty ma już za sobą. Ma męża, dzieci, pracę i wygodne mieszkanie w centrum, więc codzienność wygląda na poukładaną przynajmniej z zewnątrz. W krótkim czasie ten porządek zaczyna jednak rozpadać się kawałek po kawałku. Bartek dopuszcza się zdrady, zawodowa pozycja Anki znika szybciej, niż się spodziewała, dorastająca córka coraz częściej wystawia jej cierpliwość na próbę, a do drzwi może zapukać komornik. Zamiast ratować dawny układ za wszelką cenę, kobieta zaczyna zastanawiać się, czego właściwie chce dla siebie. Na tej drodze trudno liczyć na ciszę i spokój. Nadopiekuńcza matka chętnie podsuwa własne rozwiązania, dzieci mają swoje problemy, a kolejne znajomości i pomysły Anki nie zawsze prowadzą tam, gdzie planowała. Rozpad małżeństwa okazuje się więc początkiem znacznie większej zmiany. Bohaterka próbuje odzyskać samodzielność, uporządkować relacje z najbliższymi i znaleźć sposób na życie, którego nie będzie już układała wyłącznie pod cudze oczekiwania. Każda decyzja przynosi przy tym nowe komplikacje, a powrót do dawnej wygody przestaje być oczywistym wyjściem. Nowa sytuacja zmusza ją też do spojrzenia na siebie poza rolą żony, pracowniczki i osoby odpowiedzialnej za cudzy spokój.