Klara i słońce (2026)

W świecie, w którym sztuczni przyjaciele mają chronić ludzi przed samotnością, Klara czeka na osobę, dla której będzie kimś więcej niż kolejnym urządzeniem. Zasilana energią słoneczną robotka została zaprojektowana do obserwowania, uczenia się i towarzyszenia człowiekowi w codziennym życiu. Jej los zmienia spotkanie z Josie, młodą dziewczyną, która szybko dostrzega w niej pokrewną duszę. Między nimi rodzi się bliskość wykraczająca poza zwykłą relację właścicielki i technologicznej asystentki. Klara trafia do domu pełnego napięć, niewypowiedzianych oczekiwań i emocji, których nie da się opisać prostym zestawem reguł. Szczególnie skomplikowana okazuje się relacja Josie z jej matką Chris. Nowa towarzyszka zaczyna więc poznawać rodzinę od środka, próbując zrozumieć zachowania, których wcześniej mogła jedynie się domyślać. Uważnie obserwuje gesty, rozmowy i chwile ciszy, a zdobywaną wiedzę wykorzystuje, by pomóc osobom, które coraz bardziej zaczynają traktować ją jak część swojego życia. Im lepiej rozumie ludzi, tym wyraźniej dostrzega, że ich potrzeby nie zawsze dają się pogodzić, a troska potrafi prowadzić do trudnych decyzji. Jej zadanie, z pozoru precyzyjnie określone przez konstruktorów, przestaje mieć prosty charakter, gdy przyjaźń z Josie wymaga od niej samodzielnego oceniania ludzkich intencji. W domu, do którego trafia, technologia spotyka się z potrzebą bliskości, której nie da się zaprogramować ani zagwarantować.