Nie patrz w górę (2021)

Kate Dibiasky, doktorantka astronomii, odkrywa kometę znajdującą się na kursie kolizyjnym z Ziemią. Obliczenia jej profesora Randalla Mindy’ego nie pozostawiają wiele miejsca na interpretację: za około sześć miesięcy obiekt uderzy w planetę, a jego rozmiar oznacza globalną katastrofę. Razem z doktorem Teddym Oglethorpe’em próbują przekazać informację władzom. Prezydent Janie Orlean i jej syn Jason, pełniący funkcję szefa sztabu, traktują zagrożenie głównie jako problem polityczny, którego nagłośnienie trzeba dopasować do sondaży i kalendarza wyborczego. Naukowcy kierują się więc do mediów. W porannym programie poważne ostrzeżenie zostaje potraktowane jak kolejny temat między plotkami o celebrytach, a emocjonalna reakcja Kate natychmiast zaczyna żyć własnym życiem w internecie. Randall radzi sobie przed kamerą znacznie lepiej i szybko staje się medialną twarzą kryzysu. W miarę zbliżania się komety do Ziemi do gry wchodzą interesy administracji, telewizji i wielkiej firmy technologicznej, której szef dostrzega w kosmicznym obiekcie również możliwość zarobku. Kate i Randall próbują utrzymać rozmowę przy faktach, ale odkrywają, że samo posiadanie dowodów nie wystarcza, gdy każda wiadomość konkuruje o uwagę z rozrywką, politycznym przekazem i algorytmami mediów społecznościowych. Wkrótce katastrofa przestaje być wyłącznie problemem naukowym i staje się produktem, hasłem kampanii oraz kolejnym polem walki o kontrolę nad przekazem.