Ludzie, których spotykamy na wakacjach (2026)

Poppy i Alex poznają się jeszcze na studiach i od początku trudno znaleźć dwie osoby o bardziej odmiennym podejściu do życia. Ona działa spontanicznie, szuka nowych miejsc i źle znosi rutynę. On lubi plany, przewidywalność i spokojne otoczenie. Mimo tych różnic powstaje przyjaźń, której najważniejszym rytuałem stają się wspólne letnie wyjazdy. Przez niemal dekadę mieszkają w różnych miastach, prowadzą osobne życie i raz w roku spotykają się na kolejnej podróży. Barcelona, Nowy Orlean i inne miejsca zapisują kolejne etapy ich relacji, nawet gdy oboje wchodzą w związki z innymi ludźmi. W pewnym momencie dochodzi jednak do wydarzenia, po którym przestają ze sobą rozmawiać. Dwuletnia cisza boli Poppy bardziej, niż chce przyznać, zwłaszcza gdy praca związana z podróżami przestaje dawać jej dawną satysfakcję. Okazja do ponownego spotkania pojawia się przy wyjeździe do Barcelony na ślub wspólnego znajomego. Oboje zgadzają się spędzić razem kilka dni, choć niewypowiedziane pretensje nie znikają po pierwszej rozmowie. Powrót do wspólnego rytmu przywołuje wspomnienia z wcześniejszych wakacji i zmusza ich do zastanowienia się, dlaczego relacja, którą przez lata nazywali wyłącznie przyjaźnią, tak mocno wpływa na wszystkie inne decyzje.