Pewnego razu w Paryżu (2025)

Nieoczekiwany spadek zbiera w jednym miejscu ludzi, którzy dotąd byli dla siebie właściwie obcy. Seb, Abdel, Céline i Guy należą do rozproszonej rodziny mającej odziedziczyć opuszczony dom w Normandii, a ich zadaniem jest obejrzenie nieruchomości i ustalenie, co z nią zrobić. W zakurzonych pokojach odnajdują fotografie, obrazy, listy i przedmioty prowadzące do Adèle Vermillard, dwudziestoletniej przodkini, która pod koniec XIX wieku opuściła rodzinne strony i wyruszyła do Paryża. Jej losy rozwijają się równolegle z poszukiwaniami współczesnych krewnych. Stolica roku 1895 tętni nowymi wynalazkami, fotografią, sztuką i narodzinami impresjonizmu, a Adèle próbuje odnaleźć własne miejsce w mieście pełnym artystów, fotografów oraz ludzi przekonanych, że nadchodzi zupełnie nowa epoka. Dla czwórki spadkobierców kolejne odkrycia przestają być zwykłą genealogiczną ciekawostką. Każdy zaczyna inaczej patrzeć na swoje wybory, rodzinne przywiązania i plany na przyszłość. Przeszłość nie pojawia się tu jako zamknięty rozdział, lecz jako żywy zestaw śladów, dzięki którym współcześni bohaterowie mogą lepiej zrozumieć samych siebie. Śledzenie drogi Adèle pozwala im zobaczyć, jak wiele rodzinnych opowieści zostało uproszczonych albo zapomnianych. Dom, który miał być jedynie problematycznym majątkiem do podziału, zmienia się w punkt wyjścia do rekonstrukcji życia młodej kobiety oraz świata gwałtownie zmieniającego się na progu nowego stulecia.