Sirāt (2025)

Luis przyjeżdża z młodym synem do gór południowego Maroka, gdzie pośród pustkowia odbywa się nielegalny rave. Nie szukają muzyki ani nocnej zabawy. Mężczyzna od miesięcy próbuje odnaleźć córkę Mar, która zaginęła podczas jednej z podobnych imprez, i liczy, że ktoś z uczestników rozpozna jej zdjęcie. Kolejne rozmowy nie przynoszą pewnej odpowiedzi, a nadzieja stopniowo słabnie. Kiedy rozchodzi się wieść o następnym spotkaniu organizowanym jeszcze głębiej na pustyni, ojciec decyduje się podążyć za grupą wędrownych raversów. Wyprawa prowadzi przez tereny, gdzie kończą się wygodne drogi, zasięg i zwyczajne punkty odniesienia. Luis oraz jego syn są obcy w społeczności żyjącej według własnego rytmu, ale wspólny cel i trudne warunki wymuszają bliskość z ludźmi, których wcześniej zapewne nigdy by nie spotkali. Im dalej konwój wjeżdża w pustynny krajobraz, tym mniej poszukiwania przypominają typowe śledztwo. Fizyczne zmęczenie, niepewność i narastające zagrożenie sprawiają, że każdy uczestnik wyprawy musi skonfrontować się z własnymi granicami. Luis nie potrafi zrezygnować z córki, nawet gdy droga do niej staje się coraz bardziej nieprzewidywalna i wymaga zaakceptowania ryzyka, którego wcześniej nie brał pod uwagę. Elektroniczna muzyka, kurz i bezkres pustyni tworzą przestrzeń, w której poszukiwanie konkretnej osoby coraz mocniej przypomina próbę przejścia przez doświadczenie wymykające się racjonalnemu planowaniu.