Śmierć w środku zimy (2025)

Barb jedzie samotnie przez zaśnieżoną północną Minnesotę, by spełnić ostatnią prośbę zmarłego męża. Chce dotrzeć nad odległe jezioro Hilda i rozsypać tam jego prochy, wracając do miejsca ważnego dla ich wspólnej przeszłości. Pogarszająca się pogoda zmusza ją jednak do zboczenia z trasy. Szukając wskazówek, trafia do odizolowanej chaty i spotyka mężczyznę, którego zachowanie od początku budzi nieufność. Niedługo później Barb dostrzega młodą kobietę ze związanymi rękami i rozumie, że przypadkiem znalazła się w pobliżu porwania. W okolicy nie ma zasięgu, najbliższa pomoc znajduje się wiele kilometrów dalej, a śnieżyca skutecznie odcina drogi. Mogłaby odjechać, lecz świadomość, że uwięziona dziewczyna została sama z porywaczami, nie pozwala jej zostawić sprawy. Barb zaczyna obserwować chatę, szuka sposobu na uwolnienie zakładniczki i wykorzystuje to, co ma pod ręką w surowym, zimowym terenie. Sytuacja szybko przeradza się w grę, w której doświadczenie, cierpliwość i znajomość przyrody znaczą więcej niż przewaga fizyczna. Jednocześnie kobieta musi mierzyć się z własną żałobą i wspomnieniami, które sprowadziły ją w to miejsce. Nie zna motywów pary ani nie wie, jak daleko porywacze są gotowi się posunąć. Jej przewagą pozostaje to, że zna zimno, potrafi działać bez pośpiechu i nie daje się łatwo zastraszyć, nawet gdy sama staje się celem poszukiwań.