28 lat później (2025)

Niemal trzy dekady po wybuchu epidemii Wielka Brytania pozostaje odizolowana od reszty świata, a zarażeni nadal są śmiertelnym zagrożeniem. Jedna ze społeczności mieszka na niewielkiej wyspie połączonej z lądem wąską groblą, którą można bezpiecznie przekroczyć tylko podczas odpływu. Młody Spike wychował się w tym miejscu i zna świat sprzed katastrofy z opowieści dorosłych. Jego ojciec Jamie uważa, że syn powinien nauczyć się radzić sobie poza osadą, dlatego zabiera go na pierwszą wyprawę na kontynent. Polowanie mające być próbą dojrzałości szybko ujawnia, jak bardzo zmienili się zarażeni oraz ludzie, którzy przez lata nauczyli się żyć pośród ruin. Po powrocie Spike martwi się stanem matki, Isli, cierpiącej na tajemniczą chorobę. Chłopak zaczyna podejrzewać, że na lądzie może istnieć ktoś zdolny jej pomóc. Wbrew zasadom wyspy podejmuje więc decyzję, która prowadzi go z powrotem do miejsca pełnego nieznanych zagrożeń. W trakcie drogi spotyka ślady innych ocalałych i odkrywa, że największe niebezpieczeństwo nie zawsze pochodzi od zakażonych. Jego wyprawa staje się jednocześnie próbą przetrwania i zderzeniem z prawdą o świecie, który dorośli próbowali przed nim uprościć. Poza groblą obowiązują zupełnie inne zasady niż na wyspie, a doświadczenie Jamiego nie wystarcza, by przewidzieć każdą zmianę w zachowaniu zarażonych. Spike szybko uczy się, że wiedza przekazywana przez starszych bywa niepełna, bo oni sami przez lata funkcjonowali w ograniczonym fragmencie świata.