Wielki marsz (2025)

Ray Garraty staje na linii startu razem z czterdziestoma dziewięcioma nastolatkami wybranymi do corocznego, transmitowanego przez państwo testu wytrzymałości. Zasady są proste tylko na papierze: trzeba iść bez przerwy, utrzymywać wymagane tempo i nie gromadzić ostrzeżeń. Kto zwolni zbyt mocno albo zatrzyma się na zbyt długo, zostaje zastrzelony przez eskortujących uczestników żołnierzy. Zwycięzca może być tylko jeden, a nagrodą są pieniądze i spełnienie życzenia. Ray początkowo skupia się na rytmie kroków i własnym celu, lecz szybko poznaje innych chłopaków, między innymi Pete'a McVriesa. W warunkach, które powinny zamienić wszystkich w bezwzględnych rywali, rodzą się rozmowy, żarty i nieoczekiwane sojusze. Każdy kilometr odsłania kolejne powody, dla których uczestnicy zgodzili się wejść do śmiertelnej rywalizacji. Zmęczenie narasta, ciała odmawiają posłuszeństwa, a obecność Majora przypomina, że widowisko ma służyć również politycznej propagandzie. Ray musi zdecydować, jak daleko jest gotów posunąć się dla własnej szansy i czy więź z ludźmi idącymi obok może przetrwać w sytuacji, w której ich przeżycie oznacza jego przegraną. W miarę upływu godzin chłopcy tracą siły, a kolejne egzekucje przestają być abstrakcyjną groźbą. Rozmowy pomagają zachować resztki normalności, choć każdy z uczestników wie, że ostatecznie przyjdzie chwila, gdy przyjaźń i instynkt przetrwania staną po przeciwnych stronach.