Czas, który nie nadszedł (2026)

Sara i Oskar kiedyś planowali wspólną starość, lecz przyszłość, do której trafili, nie zostawiła dla takiego wyboru wiele miejsca. Rewolucyjna kuracja antygeriatryczna pozwala zachować młody wygląd i jednocześnie otwiera drzwi do społeczeństwa, które traktuje naturalne przemijanie jak coś wstydliwego. Oskar poddaje się zabiegowi. Sara odmawia i z czasem zostaje odsunięta do zamkniętego ośrodka przeznaczonego dla ludzi, którzy nie chcieli albo nie mogli podporządkować się nowym zasadom. Lata później próba ucieczki ponownie splata losy dawnych partnerów. On nadal wygląda młodo, ona nosi na twarzy ślady czasu, którego system postanowił się wyrzec. Spotkanie zmusza ich do powrotu do decyzji podjętych przed laty i do rozmowy o uczuciu, które nie zniknęło tak łatwo jak zmarszczki usuwane przez medycynę. Sara musi jednocześnie odnaleźć się poza izolacją i zrozumieć reguły świata, który uznał jej ciało za problem. Oskar staje wobec konsekwencji własnego wyboru. Ich relacja rozwija się w rzeczywistości, gdzie wolność zależy od gotowości do zachowania młodości, a zwyczajne starzenie może wystarczyć, by człowiek został zepchnięty na margines. Wokół nich funkcjonuje system, który nagradza podporządkowanie i sprawia, że sam wygląd człowieka staje się deklaracją polityczną.