Destrukcja (2016)

Davis Mitchell powinien być zdruzgotany po śmierci żony w wypadku samochodowym. Zamiast tego odkrywa w sobie pustkę, której nie potrafi wyjaśnić ani teściowi Philowi, ani samemu sobie. Wraca do pracy w bankowości inwestycyjnej, lecz coraz mniej interesują go obowiązki, rozmowy i społeczne oczekiwania dotyczące żałoby. Drobny incydent w szpitalu staje się początkiem niespodziewanej zmiany. Automat nie wydaje mu kupionych słodyczy, więc Davis pisze skargę do firmy obsługującej urządzenie. W kolejnych listach coraz mniej miejsca poświęca awarii, a coraz więcej własnemu małżeństwu, wspomnieniom i rzeczom, których wcześniej wolał nie zauważać. Korespondencję czyta Karen, pracownica działu obsługi klienta, która pod wpływem tych wyznań kontaktuje się z nim poza firmą. Davis poznaje również jej nastoletniego syna Chrisa. Ta przypadkowa relacja nie rozwiązuje jego problemów, ale daje mu przestrzeń, w której nie musi zachowywać się tak, jak oczekuje otoczenie. Mężczyzna zaczyna rozkręcać, rozbierać i niszczyć przedmioty, chcąc zobaczyć, co znajduje się pod ich powierzchnią. Z czasem podobnie traktuje własne życie: wraca do szczegółów małżeństwa, konfrontuje się z Philem i próbuje ustalić, co naprawdę stracił. Rozbieranie kolejnych rzeczy na części uświadamia Davisowi, że powrót do dawnej rutyny nie wystarczy, by odzyskać porządek sprzed wypadku.