Sorry, Baby (2025)

Agnes wykłada literaturę w niewielkiej uczelni i prowadzi spokojne życie, które z zewnątrz wygląda na uporządkowane. W rzeczywistości od dłuższego czasu próbuje poradzić sobie z konsekwencjami krzywdy wyrządzonej przez osobę, której ufała. Czas płynie dalej, znajomi rozwijają kariery i układają sobie codzienność, podczas gdy ona wciąż wraca myślami do wydarzenia, które podzieliło jej życie na wyraźne „przed” i „po”. Ważnym punktem oparcia pozostaje Lydie, najbliższa przyjaciółka, która przyjeżdża z wizytą i szybko zauważa, jak wiele rzeczy Agnes nadal omija albo odkłada. W sąsiedztwie pojawia się też Gavin, nieśmiały mężczyzna próbujący zbudować z nią relację bez nacisku i gotowych oczekiwań. Kolejne spotkania, praca ze studentami i zwykłe codzienne sytuacje pokazują, że powrót do równowagi nie przebiega według prostego harmonogramu. Bohaterka potrafi żartować, prowadzić zajęcia i podejmować decyzje, a jednocześnie reaguje na pozornie drobne bodźce przypominające o traumie. Zamiast jednego przełomowego momentu pojawia się seria małych kroków: rozmów, nieudanych prób, chwil wycofania i nowych doświadczeń. Agnes stopniowo uczy się, że odzyskiwanie własnego życia nie wymaga zapomnienia tego, co się wydarzyło, lecz znalezienia sposobu, by przeszłość nie decydowała o każdym następnym dniu. Największym wyzwaniem pozostaje przy tym odzyskanie poczucia bezpieczeństwa w relacjach z innymi ludźmi, skoro właśnie bliskość z zaufaną osobą stała się wcześniej źródłem największego zranienia.