W pokoju obok (2024)

Martha, doświadczona korespondentka wojenna, przez lata obserwowała śmierć z bardzo bliska, ale teraz musi zmierzyć się z nią we własnym życiu. Gdy leczenie nowotworu przestaje dawać jej nadzieję na powrót do zdrowia, odnawia kontakt z Ingrid, dawną przyjaciółką z czasów pracy dziennikarskiej. Ingrid jest pisarką i niedawno opublikowała książkę poświęconą lękowi przed umieraniem, dlatego spotkanie szybko wychodzi poza zwykłe wspominanie przeszłości. Kobiety nadrabiają lata milczenia, rozmawiają o pracy, rodzinie oraz córce Marthy, z którą relacja od dawna pozostaje trudna. Po pewnym czasie chora przedstawia przyjaciółce bardzo konkretną prośbę. Chce spędzić ostatni etap życia w wynajętym domu poza miastem i potrzebuje kogoś, kto będzie mieszkał w sąsiednim pokoju, kiedy sama podejmie decyzję o zakończeniu cierpienia. Ingrid reaguje lękiem, ale nie chce zostawić Marthy samej. Wspólny pobyt zamienia się w osobliwą codzienność złożoną z posiłków, filmów, spacerów i rozmów, nad którymi stale unosi się świadomość ograniczonego czasu. Dla jednej kobiety najważniejsza staje się możliwość zachowania kontroli, dla drugiej pytanie, czy bliskość oznacza również zgodę na wybór, którego sama najbardziej się boi. Obie wiedzą, że żadna rozmowa nie zatrzyma choroby, dlatego próbują skupić się na tym, co jeszcze można przeżyć wspólnie, bez zamieniania ostatnich dni w medyczny harmonogram.