Wyspa umarłych (2025)

Po katastrofalnym incydencie wojskowym u wybrzeży Tasmanii ogromny obszar zostaje objęty kwarantanną, a liczba ofiar szybko przekracza możliwości zwykłych służb. Wojsko uspokaja opinię publiczną, twierdząc, że ciała osób dotkniętych skutkami zdarzenia mogą wykazywać aktywność ruchową, ale nie są poważnym zagrożeniem. Do porządkowania strefy zatrudniani są cywile, którzy mają identyfikować zmarłych i pomagać w przekazywaniu informacji rodzinom. Ava zgłasza się do takiej pracy z własnego powodu: jej mąż zaginął na terenie objętym działaniami służb, a oficjalne kanały nie potrafią powiedzieć, co się z nim stało. Kobieta wchodzi coraz głębiej w zamknięty obszar, licząc na odnalezienie choćby śladu. Szybko zauważa jednak, że wojskowe komunikaty nie odpowiadają temu, co dzieje się z ciałami. Nieumarli stają się bardziej ruchliwi, agresywni i trudniejsi do przewidzenia, a zwykła praca przy zwłokach zmienia się w walkę o bezpieczne przejście przez opustoszałe tereny. Ava nie chce zawrócić bez odpowiedzi dotyczącej męża, nawet gdy ludzie wokół niej zaczynają znikać. Im dłużej pozostaje w strefie, tym bardziej prawdopodobne staje się, że prawda o katastrofie została celowo uproszczona, by utrzymać kontrolę nad ludźmi poza kwarantanną. Towarzyszący jej ludzie mają własne powody, by ryzykować, co dodatkowo komplikuje marsz przez teren, na którym każda napotkana sylwetka może nagle ruszyć do ataku.