183 metry strachu (2016)

Nancy Adams przyjeżdża na odludną plażę w Meksyku, o której przed laty opowiadała jej matka. Miejsce ma dla niej osobiste znaczenie, a samotna sesja surfingu pozwala na chwilę odsunąć myśli o rodzinnej stracie i wątpliwościach związanych ze studiami medycznymi. Warunki wydają się idealne, dopóki Nancy nie zauważa w wodzie martwego wieloryba. W pobliżu żeruje ogromny żarłacz biały. Atak przychodzi nagle i pozostawia kobietę z poważnie ranną nogą, daleko od bezpiecznego brzegu. Udaje jej się dotrzeć na wystający ponad powierzchnię fragment skały, lecz schronienie jest tymczasowe. Nadchodzący przypływ stopniowo zmniejsza dostępną przestrzeń, a rekin krąży pomiędzy nią a lądem. Nancy ma niewiele przedmiotów, na których może polegać, dlatego wykorzystuje wiedzę medyczną, obserwuje zachowanie drapieżnika i dokładnie ocenia odległości do kolejnych możliwych punktów ratunku. Kontakt z innymi ludźmi okazuje się trudniejszy, niż mogłaby przypuszczać, choć plaża znajduje się zaledwie kilkaset metrów dalej. Każda próba wejścia do wody wymaga wyczucia czasu i zgody na ogromne ryzyko. Z biegiem godzin zmieniają się warunki pogodowe, przypływ oraz stan jej rany, więc prosty cel – dostać się na brzeg – staje się coraz bardziej skomplikowanym problemem przetrwania. Czas działa przeciwko niej także dlatego, że rana ogranicza ruch, a słońce i odwodnienie odbierają siły. Nancy musi planować kolejne kroki tak, jakby każdy z nich był zabiegiem wymagającym precyzji.