Belfast (2021)

Dziewięcioletni Buddy zna swoją ulicę jak własne podwórko. Sąsiedzi witają się po imieniu, dzieci bawią się przed domami, a największe emocje chłopca wywołują kino, szkolne oceny i sympatia do koleżanki z klasy. Latem 1969 roku ta codzienność pęka w ciągu kilku minut, gdy przez robotniczą dzielnicę przetacza się fala przemocy między protestantami i katolikami. Na ulicach pojawiają się barykady oraz wojsko, a rodziny, które jeszcze niedawno żyły obok siebie, zaczynają patrzeć na siebie z nieufnością. Buddy próbuje zrozumieć konflikt z perspektywy dziecka, podczas gdy jego rodzice mierzą się z coraz bardziej konkretnym pytaniem o bezpieczeństwo. Ojciec pracuje w Anglii i widzi możliwość rozpoczęcia życia z dala od zamieszek, matka nie chce natomiast porzucać miejsca, w którym znajdują się ich bliscy, znajomi i cała rodzinna historia. Ważnym punktem odniesienia pozostają dla chłopca dziadkowie, dający mu poczucie ciągłości, gdy otoczenie staje się coraz mniej przewidywalne. Między szkolnymi zauroczeniami, rodzinnymi rozmowami i dziecięcymi zabawami Buddy obserwuje, jak polityczny konflikt wdziera się do zwyczajnego życia i zmusza dorosłych do decyzji, której wcześniej nie chcieli podejmować. Chłopiec nadal chodzi do szkoły, ogląda westerny i próbuje zwrócić na siebie uwagę Catherine, dzięki czemu wielka historia stale miesza się z drobnymi sprawami dzieciństwa.