Nowa fala (2025)

Paryż w 1959 roku żyje kinem, a grupa młodych krytyków związanych z „Cahiers du cinéma” coraz częściej zamienia pisanie o filmach na ich realizowanie. Jean-Luc Godard pozostaje jednym z ostatnich wśród znajomych, którzy nie ukończyli jeszcze pełnego metrażu. Postanawia nadrobić zaległość i wykorzystać pomysł oparty na krótkiej historii przygotowanej przez François Truffauta. Do głównych ról angażuje początkującego Jean-Paula Belmondo oraz amerykańską gwiazdę Jean Seberg. Zamiast podporządkować się przyjętym zasadom produkcji, Godard wychodzi z niewielką ekipą na paryskie ulice i zaczyna pracować w sposób, który dla wielu współpracowników jest równie ekscytujący, co irytujący. Sceny powstają z dnia na dzień, dialogi bywają dostarczane aktorom niemal w ostatniej chwili, a harmonogram podporządkowuje się nastrojowi reżysera i temu, co można uchwycić w danym miejscu. Producent martwi się rosnącym chaosem, Seberg próbuje zrozumieć nietypowe metody, natomiast Belmondo chętnie uczestniczy w eksperymencie. Nikt na planie nie może jeszcze wiedzieć, jak mocno ukończony materiał wpłynie na kino. Najważniejsze staje się więc samo powstawanie „Do utraty tchu”: seria decyzji podejmowanych przez ludzi, którzy są przekonani, że dotychczasowe reguły można po prostu zignorować. Kamera, montaż i sposób pracy rodzą się często z ograniczeń, które Godard zamiast usuwać zaczyna świadomie wykorzystywać jako część własnego języka filmowego.