Tlen (2021)

Liz odzyskuje świadomość w ciasnej komorze kriogenicznej i nie potrafi odpowiedzieć na najprostsze pytania: kim jest, dlaczego została zamknięta ani kto uruchomił urządzenie. Jej jedynym rozmówcą pozostaje system pokładowy MILO, który wykonuje część poleceń, lecz odmawia dostępu do informacji wymagających odpowiednich uprawnień. Najbardziej konkretna wiadomość jest zarazem najgorsza: zapas tlenu systematycznie spada i nie wystarczy na długo. Liz próbuje wykorzystać funkcje kapsuły, by skontaktować się ze światem zewnętrznym, znaleźć swoje dane i odtworzyć wydarzenia poprzedzające przebudzenie. Każda zdobyta informacja otwiera jednak następne pytanie. Fragmenty wspomnień pojawiają się bez wyraźnego porządku, a głosy słyszane przez telefon nie zawsze przynoszą oczekiwane wyjaśnienia. Ograniczona możliwość ruchu zmusza ją do działania za pomocą ekranu, komend głosowych i urządzeń medycznych znajdujących się kilka centymetrów od twarzy. Wraz ze spadkiem poziomu tlenu rośnie ryzyko utraty przytomności oraz zdolności logicznego myślenia. Liz musi jednocześnie walczyć z paniką i ustalić, które informacje są prawdziwe, zanim organizm przestanie pozwalać na dalsze poszukiwania. Ocalenie zależy nie od siły fizycznej, lecz od pamięci, koncentracji i poprawnego zrozumienia miejsca, w którym się obudziła. Kolejne komunikaty systemu zmuszają ją do podejmowania decyzji pod presją, bo każda próba zdobycia odpowiedzi zużywa czas i ograniczone zasoby kapsuły.