Good boy (2025)

Indy ufa Toddowi bezwarunkowo, dlatego przeprowadzka z miasta do starego rodzinnego domu na odludziu jest dla psa przede wszystkim kolejną wspólną wyprawą. Nowe miejsce od początku budzi jednak jego niepokój. Zwierzę zatrzymuje się przed pustymi kątami, reaguje na dźwięki, których człowiek nie słyszy, i śledzi obecność niewidoczną dla pozostałych mieszkańców. Todd nie traktuje zachowania psa jako poważnego ostrzeżenia. Sam próbuje zacząć od nowa po trudnych doświadczeniach i wierzy, że rodzinny dom da mu potrzebny spokój. Indy stopniowo odkrywa, że budynek skrywa znacznie więcej niż ślady dawnych właścicieli. Widzi obrazy związane ze śmiercią poprzedniego mieszkańca i dostrzega widmowego psa, który zdaje się ostrzegać go przed zagrożeniem. Wraz z upływem czasu Todd zaczyna zachowywać się coraz gorzej, jakby obecna w domu siła wpływała również na niego. Z perspektywy psa trudno zrozumieć przyczyny zmian, ale intencja zagrożenia staje się jasna: coś próbuje odebrać mu najbliższego człowieka. Indy nie może poprosić o pomoc ani wyjaśnić Toddowi tego, co widzi. Pozostają mu instynkt, pamięć zapachów i bezgraniczne przywiązanie, gdy kolejne nawiedzenia zmuszają go do obrony właściciela przed złem działającym poza ludzkim polem widzenia. Pies stopniowo uczy się rozpoznawać sygnały nadchodzącego zagrożenia, choć każde ostrzeżenie pozostaje dla Todda jedynie niezrozumiałym szczekaniem i nerwowym zachowaniem.