Mów do mnie! (2023)

Mia wciąż nie potrafi pogodzić się ze śmiercią matki, a brak jednoznacznych odpowiedzi dotyczących jej ostatnich chwil tylko wzmacnia poczucie pustki. Większość czasu spędza z przyjaciółką Jade i jej rodziną, szukając namiastki normalności. Wśród nastolatków pojawia się jednak nowa rozrywka: zabalsamowana ludzka dłoń, która podczas krótkiego rytuału pozwala nawiązać kontakt z duchami. Zasady wydają się proste. Trzeba chwycić przedmiot, wypowiedzieć odpowiednią formułę, dopuścić przywołaną obecność do swojego ciała i przerwać połączenie przed upływem wyznaczonego czasu. Pierwsze seanse są traktowane jak imprezowy test odwagi, nagrywany telefonami i powtarzany dla coraz silniejszych wrażeń. Dla Mii sytuacja zmienia znaczenie, gdy jedna z przywołanych postaci przypomina jej matkę. Dziewczyna zaczyna wierzyć, że przedmiot może dać jej możliwość rozmowy, na którą czekała od chwili tragedii. Podczas kolejnego spotkania do rytuału zostaje dopuszczony młodszy brat Jade, Riley, a granica bezpieczeństwa zostaje przekroczona. Od tej chwili obecność z drugiej strony nie kończy się razem z zabawą. Mia próbuje naprawić skutki własnych decyzji, lecz nie ma pewności, które głosy naprawdę należą do zmarłych, a które celowo wykorzystują jej żałobę. Każda następna próba kontaktu daje jej mniej pewności, czy działa z własnej woli, czy wykonuje sugestie istot, którym wcześniej otworzyła drogę.